Facebook

Dit jaar bestaat onze africhtingsclub 30 jaar en van de starters is er niemand meer overgebleven behalve ikzelf en dit nog steeds als voorzitter van de vereniging.

 

Sinds 1984 staan wij elke week meermaals op het terrein om onze favoriete viervoeters manieren te leren. Dertig jaar met enorm veel anekdotes en verhalen, zowel kommer en kwel als onmisbare hoogtepunten.

 

Elk jaar nieuwe gezichten en ook afvallers die hun heil elders zoeken behalve ikzelf die 30 jaar lang als voorzitter standhield. Als voorzitter ben ik fier te mogen terugblikken op de afgelopen jaren en denk nog niet aan stoppen, zolang de gezondheid het toelaat.

 

Zaterdag 29 september 1984 was een belangrijke dag voor de Hondenclub De Eisdense Herder. De nieuwe club in wording werd officieel boven het doopvont gehouden en verklaarde de Maasmechelse burgemeester Jef Smeets het geheel voor open.

 

In 1984 werd de africhtingsclub opgenomen bij het Nationaal Verbond van Belgische Kynologen (NVBK) en kon de ledenwerving beginnen en werd de aandacht gelegd naar het eigenlijke werk, de africhting. De eerste officiële wedstrijd van onze africhtingsclub ging door in 1985 waar ikzelf aan deelnam met een 7de plaats als resultaat.

 

Op 28 november 1986 kende onze club een zwarte dag. Op 27 november 1986 zaten wij na afloop der training nog gezellig samen te praten over deze training en kon niemand vermoeden wat ons boven het hoofd hing. Daags nadien toen de telefoon 's nachts ging bij de respectievelijke bestuursleden met de melding dat ons clubhuis in brand stond, meende wij vooreerst te maken te hebben met een misplaatste grap, doch achteraf bleek het de bittere werkelijkheid. Met lede ogen moesten we toezien hoe alles verteerd werd door de vlammen en was commentaar overbodig. Niemand kon woorden vinden om deze pijn die toen gevoeld werd, te verzachten. Naargelang het vuur onder controle bleek te zijn kwamen de tongen los. "Wij beginnen opnieuw", werd er gezegd, de ene wat meer aangemoedigd door de andere, de andere wat meer moed ingepraat door de ene, en met deze geruststelling keerden wij naar huis.

 

De slag kwam hard aan, maar dankzij de medewerking van het Gemeentebestuur van Maasmechelen, die met reëler plannen voor een wederopbouw voor de dag kwam, doch niet op dezelfde plaats, maar in de omgeving van het toenmalig openluchtzwembad, zijn wij begonnen met de wederopbouw.

 

In juli 1987 verkreeg De Eisdense Herder de toestemming om een geheel nieuw complex te bouwen op de oudste met slib volgelopen kiezelkuil van het Maasland. Vanaf deze datum hebben de leden bij wijze van spreken dag en nacht gewerkt om één van de prachtigste, zoniet het prachtigste clubhuis met oefenterreinen uit de grond te stampen.

 

Op 30 januari 1988 werd onder grote belangstelling onze nieuwe accommodatie geopend en konden de Burgemeester en Schepenen hun bewondering voor de bouw en terreinen niet onder stoelen of banken steken tijdens de openingstoespraken. Ook de Voorzitter van het N.V.B.K. (Nationaal Verbond voor Belgische Kynologen) verklaarde deze verwezenlijking van De Eisdense Herder als een unicum in Vlaanderen.

 

Als Voorzitter maakte ik toen bekend dat buiten de africhting van de Ringsport ook andere disciplines aan bod zouden komen zoals de opleiding van waak- en verdedigingshonden en gehoorzaamheid met de bedoeling er een complete hondenschool van te maken.

 

Op zondag 18 september 1988 werd de organisatie van het Kampioenschap van België de bekroning van 5 jaar hard werken binnen de vereniging. Zowel vanwege de Burgemeester als van de Nationale Voorzitter van het N.V.B.K. kreeg De Eisdense Herder woorden van lof voor de manier waarop dit kampioenschap en de goede accommodatie werden uitgebouwd.

 

In 1988 behaalde ik het brevet voor aanvalsmannen en werd ik uitgenodigd om in het hele land als aanvalsman op te treden op gewone wedstrijden en zelfs kampioenschappen.

 

In 1989 behaalde ik met grote onderscheiding het brevet als Keurmeester voor het N.V.B.K. en werd ik alom uitgenodigd om verschillende wedstrijden van de Ringsport te keuren.

 

In 1991,1992,1993,1999,2001,2003 en 2006 namen wij in de hondenclub "De Eisdense Herder" telkens de organisatie van een kampioenschap voor onze rekening, al dan niet volgens beurtrol.

 

In 2009 gingen wij een nieuwe uitdaging aan en verlieten we het N.V.B.K. om aan te sluiten bij de K.K.U.S.H. (Koninklijke Kynologische Unie St. Hubertus). Hier waren meer mogelijkheden tot het beoefenen van de sport en zeker om voor het Internationaal programma Mondioring.

 

Op 5 juni 2010 hielden wij in onze vereniging een demo wedstrijd van de Ring en Mondioring dat een groot succes kende. In onze vereniging waren verschillende liefhebbers begonnen met de opleiding van hun hond, om deel te kunnen nemen aan de wedstrijden van de Mondioring.

 

In 2011 & 2012 werd er telkens een wedstrijd Mondioring georganiseerd in onze club waarop wij deelnemers uit de buurlanden konden noteren.

 

Omdat er honden in onze vereniging klaar waren om deel te nemen aan de wedstrijden Mondioring en hieraan niet konden deelnemen gezien ze niet in het bezit waren van een geldig stamboom, hebben we beslist om in 2013 ons terug aan te sluiten bij het N.V.B.K. . Daar was het sinds enkele jaren ook mogelijk om het programma van Mondioring te spelen, doch onder een andere naam, namelijk Globalring.

 

Persoonlijk zal ik en enkele leden van onze vereniging gaan deelnemen aan de wedstrijden Globalring, Ring & Veldwerk. Het is sinds 2014 ook mogelijk om de honden af te richten voor het Veldwerk en deel te nemen aan veldwedstrijden.

 

Ik ben fier dat onze vereniging openstaat voor de africhting van Ringsport, Globalring, Veldwerk en Gehoorzaamheid. Wekelijks zijn wij 3 keren bezig om de hondenliefhebbers bij te staan in deze africhting en hebben wij voldoende ervaren Instructeurs en Pakwerkers voor deze opleiding. Het is weeral een uitdaging om onze club op een hoger niveau te brengen en zijn wij weer vertrokken voor verschillende jaren.

 

Robert Ramaekers

Voorzitter

VZW "De Eisdense Herder"